hep o küçük kız!

veeee günün en anlamlı sözü;
''sen zaten küçüksün daha, bir sene okulu uzatsan hiç bir şey olmaz''diyen babamdan geldi.
yazık ama kıyamam; kendince teselli veriyor o da işte:)


kız babaları kızlarını hiç bir zaman büyütemezler değil mi??

neymiş??

demek ki neymiş; o kadar çok istersen izmir'e bile kar yağarmış!!

sevinçliyim azizim:)

freddy'nin kabusu!

şu anki görüntümün yanında freddy'nin kabusu halt yemiştir eminim!!

kapatıcı desteği olmadan aynalara düşmanım bir süre daha!!kapatıcım benim biricik sevgilim!!
durumun vahametini tasvir etmeye çalışırsam:

kamburu çıkmış ve ağrıdan çatlayan bir sırt,
şişmiş parmaklar,
çökmüş bir yüz,
kapkara gözaltları,
fırlamış elmacık kemikleri,
hat safhada cilt bozuklukları..

yok şükürler olsun kaza hastalık falan değil

''OKUYOM BEN YAA!!'':))

ve iyi ki, iyi ki, iyi ki annemin beni görme ihtimali yok şu an!!gidene kadar da toparlanırım ben artık:)

...

içimin ezildiğini hissediyorum,
içimin parçalandığını,kanadığını
sanki oluk oluk kan önce içime sonra ağzıma doldu okudukça..
en çok neye kızayım, en çok neye isyan edeyim, en çok neye ağlayayım karar veremedim..

''hamileyim vurma''demesine rağmen kasıklarına tekmeleri yemesine mi
''bu yaşta çocuk peydahladın ha''denip gülünmesine ve inadına tekmelenmesine mi
''devlet sana yardım edecek,kürtaj parasını ödeyecek merak etme''denmesine mi
yoksa bebeğini henüz kaybetmişken hala daha başkalarını düşünmek zorunda olmasına mı..

sanırım hepsine.. 
http://www.haberturk.com/gundem/haber/579131-sizin-istikrariniz-onun-bebegi

bak,sadece bak..

bakışlara inanırım en çok.
katkısız ve katışıksız olarak inandım,
inanmakta ne kadar haklı olduğuma inandım.
mutlu oldum,haklı çıkmam değil mutlu eden ama..


Baktı..
Sonra,
''Bu kadarcık bedeninde bunca şeyi nasıl taşıyabiliyorsun?'' dedi;

Sustum..Avuç içi kadar olan suratımı yere eğdim..
Konuşamam ki öyle rahat bunları..

Eğer içimde yer ettiyse bir şeyler,bilgim ilgim olan her konuda bülbül kesilen ben dut yemiş gibi oluyorum..
Açamıyorum kendimi kolay kolay;
Sevincimi bilen, mutluluğumu paylaşan ne kadar çoksa üzüntümü bilen paylaşan da o kadar azdır...içimi kazımam gerekir konuşabilmem için bunları..
'içimi döktüm' der ya bazıları,ne kadar da uzak..

HAMİŞ:Kendimce yaşamam,yaşam alanımı kendime ayırmam,kalbimi,içimi sadece en yakın hissettiklerime açmam,en en en özelimi gözlerden ve sözlerden uzak tutmaya çalışmam mesafe mi?
Bilemedim.. Mesafeli ve soğuk olma hitamlarıyla yargılanmaktayım zira..